Wat deze “the idiot” betreft kunnen we wel degelijk over een groeiplaat praten. Voor ik 24 was zou het bijvoorbeeld nooit bij me opgekomen zijn dat een held als Iggy Pop en een… nu ja… “ander soort” held als David Bowie samen een plaat maken. Ik bedoel, we praten hier dus wel degelijk over de man achter songs als “I wanna be your dog”, “search and destroy” en “1969″. De man die Henry Rollins inspireerde om een enorme tattooage op zijn rug te laten zetten, letterlijk een frontman was van bloed zweet en tranen en waarschijnlijk de geschiedenis zal ingaan als de hardste rock’n'roll motherfucker ooit. En dan plots zie je deze rock’n'roll junkie in een soort Klaus Nomi-achtige pose, lijkbleek te kijken naar de camera in een pose die we bij wijze van gemakzucht “arty” zullen noemen. Toch maar eens die plaat checken dan.

En ja hoor… de plaat begint claustrofobisch en poppy, bijna als het binnekomen in een club die nog leeg is. Het nummer “sister midnight” is een afschuwelijk afstandelijke song met een enorm catchy basslijn. Het hoge backing-stemmetje van Bowie geeft deze song een vrij psychotisch tintje. Vraag me niet waarom, maar in tijden van harde punk, PIL platen en black flag adoratie was ik weg van dit nummer. Het ging verder in “nightclubbing”, dat dezelfde licht psychotische sfeer opzocht maar zich ontpopte tot een stripnummer. De drums worden trouwens ook gebruikt in de song “closer” van Nine Inch nails (I wanna fuck you like an animal,…ja). Met een alweer afstandelijke en ijskoude stem zingt Pop: “We walk like a ghost, we learn dances… brand new dances, like the nuclear bomb”. En even begrijp je waarom Romero films gebeuren. Even begrijp je waarom Ian Curtis zich op dit moment al heel slecht moet gevoeld hebben.

Even denk je aan dé ultieme zombie dansplaat, en dan hoor je “funtime”. En dan ben je overtuigd van je gelijk. Iggy gaat een heel klein beetje de stooges kant uit met zijn stem en de song klinkt wat meer punky. Maar deze keer zijn het weer de backings van Bowie die ervoor zorgen dat je best tegen 1 kilometer puur uur blijft doorslenteren door de straten van New York. De manier hoe hij de klinkers in de zin “all aboard for funtime” allemaal hetzelfde laat klinken is al een schrikwekkend gegeven an sich. Moesten zombies swingend kunnen vingerknipperen op muziek zouden ze het tijdens “baby”, kunnen doen. Jammer genoeg zullen ze hun spasmen moeten sparen en met volle teugen en ingewanden genieten van Pop’s doordringende slangestem.

Plots zie je op de playlist “China girl” staan en je denkt: “gelukkig, ik ken deze song van Bowie. Dit is popmuziek en vrij luchtig”. Als Iggy Pop ooit in zijn leven al eens een mens sterk misleid heeft, dan is het wel met deze oorspronkelijke, schijnbaar onschuldige maar later uiterst pijnlijke song. Een gitaar en synthgeluid dat angstvallig veel naar een Joy Division en betere factory release neigt en het daarom des te pijnlijker maakt om naar te luisteren. Zonder twijfel het meest melancholische moment van de plaat. Omdat je als man orgasme-gewijs nogal snel tevreden bent dacht ik stil bij mezelf “beter dan dit wordt het niet”.

Maar Iggy Pop zou Iggy pop niet zijn moesten er geen superlatieven zijn. En hoewel we er met dumdum boys nog net niet zijn, het moét gewoon één van de beste Iggy Pop songs zijn die ik ooit gehoord heb. Iggy mist the stooges en dat hoor je aan de smerige gitaren, en zijn indrukwekkende stem die met een zekere scherpte zingt: “Now I’m looking for the dum dum boys, the walls close in and I need some noise.” Laat “Tiny girls” de song zijn waar ik het minst over te zeggen heb, behalve dan het feit dat dit een geniale tekst heeft en een afschuwelijke sax-solo.

En laat Mass Production de song zijn waar ik nog iets over te zeggen heb. In een ver verleden was ik een ware Joy Division adept. “The idiot” was de laatste plaat die Ian Curtis oplegde vooraleer hij zelfmoord pleegde. In het boek “touching from a distance” door Deborah Curtis vertelt ze hoe Curtis zelfmoord pleegde nadat hij hoorde dat zijn Belgische vriendin Annick Honoré een nieuwe vriend had. Misschien is het wat cheesy om als 26-jarige min of meer volwassen mens koude rillingen te krijgen bij deze gedachte. Maar Iggy pop die deze song 8 minuten uitrekt, soundscapes gebruikt uit Bowie’s “low” (toen net verschenen) en sleazy gitaren laat klinken alsof ze je hart openrukken. Ik kan er alleen maar stil van worden.

I’m going for cigarettes
And since you’ve gotta go
Won’t you do me that favour
Won’t you give me that number
Won’t you get me that girl
Yeah, she’s almost like you
Yes, she’s almost like you
And I’m almost like him
Yes, I’m almost like him
Yes, I’m almost like him
Yeah, I’m almost like him

Onverwacht begon er een band te spelen waarvan ik zeker was dat ze niet het geplande voorprogramma waren. Het was lambsbret (of lambs bread, geen idee eigenlijk) een trio dat snelle, fucked up noisepunk met freejazz invloeden speelden. Een soort smerige versie van the Julie Mittens. Het kon me alleszins genoeg boeien om er 4 cd-r’s van aan te schaffen. Daarna was er een dame die een dronesessie van een klein kwartier gaf. Ik had het gevoel dat ze wat geluidsproblemen had, en indien dit niet het geval was was het een drone zondermeer. Ik hou van drones, maar liefst wel met een beetje afwisseling en inventiviteit (as in: la monte young was graaf, maar je moet het niet blijven uitmelken).

Tijd voor één van de drie grote redenen waarom ik hier was: Chris Corsano, Paul Flaherty en C. Spencer Yèh op 1 podium. Al 3 jaar probeer ik het Corsano/Flaherty duo te zien te krijgen, maar telkens loopt het op één of andere manier mis. Het “eindelijk”-gevoel was niet te beschrijven toen de legenden op het podium kwamen. Een half uur meesterlijke drums, snijdende sax daar bovenop nog eens C. Spencer yèh die viool en klank-poëzie gewijs een absolute meerwaarde bracht aan het zowiezo al geniale Corsano/Flaherty concept. Chris Corsano bewijst nogmaals dat hij één van mijn alltime favoriete drummers is. 30 minuten pure jazz krankzinnigheid. Even had ik geen zin meer om Sonic youth te zien en hoopte ik de 3 nog eens te zien op deze avond.

Gelukkig ben ik een vrij grote Sonic Youth fan en was het openingsakkoord van “Teen Age Riot” al genoeg om me opnieuw in volle extase te laten luisteren naar de helden die ik al enige tijd niet meer zien spelen had. De band springt onmiddelijk over in een lange noisedrone waarin Thurston Moore erin slaagt om de persfotografen even op stang te jagen door het hoofd van één van hen te gebruiken als dronemiddel, waarna hij van het podium valt en nog een minuut of 5 begint te dronen. Zijn schoen raakt ergens achterwege, maar komt uiteindelijk toch terecht.

De rest van de set wordt vooral gevuld met songs van de nieuwe “rather ripped” plaat, een plaat die eventjes moest groeien maar toch weer een klassieker van formaat is. De voorstelling wordt mooi afgewisseld met een paar snijdende klassiekers. Absolute hoogtpunten waren Lee Ranaldo doe gek kwam tijdens “do you believe in rapture?” en de encores “100 percent” en natuurlijk “expressway to yr skull” waar bij de aanvang van de song Thurston de bevrijdende woorden “Hey Chris, set up your drums man” roept. Wat je te horen kreeg was een 20-minuten durende noisedroon met als participanten: Kim Gordon, Thurston Moore, Lee Ranaldo, Steve Shelley, Chris Corsano, Paul Flaherty, Spencer C. Yèh en de gitarist van lambs bread. Harder dan dit maken ze het niet. Meer moest er niet gezegd worden. Wat cd-r’s aanschaffen, het charmante gezelschap mooi voor de deur afzetten en huiswaarts in het hoofd verderdronen

Het is 25 december 2006. Traditie gebiedt me te luisteren naar Weihnachtmusik, te kijken naar Sissy films en ijstaart te eten in het putje van de winter. Traditie gebiedt me u te informeren over het Dendermondse cultuurveld. Maar een persoonlijke traditie gebiedt me ook om op onbewaakte momenten u de middenvinger te tonen en een eerbetoon te geven aan mensen waarvan je nooit dacht dat ze gingen weg gaan. Van de eerste pakkende woorden “Take this pain from my heart” uit “please please please” tot onvergetelijke concerten die zelfs grootmeesters als Fela Kuti en Miles Davis soms deden blozen… James Brown was soulbrother number 1, waarschijnlijk dé belangrijkste muzikant nog in leven, maar vandaag niet meer.

How do you stop (tell me) Before it’s too late? You choose and you lose If you hesitate. (uit “How do you stop?)

De man begon nochthans zijn leven heel bescheiden door in zijn kindertijd als katoenplukker te werken, te dansen voor geld en schoenen te poetsen. In zijn puberteit kwam hij – zoals zovele zwarte jongeren in die tijd – in de criminaliteit terecht. In een verbeteringsgesticht ontmoette hij zijn ontdekker Bobby Byrd. Hij was een tijdje actief als bokser, later ook als pitcher bij een baseball team. Maar als een geluk bij een ongeluk kreeg de jonge Brown een ernstige wonde aan zijn been en kon hij niet meer spelen. Samen met Bobby Byrd begon hij gospel te spelen, maar raakte al snel in de ban van bluescombo’s met ondermeer Fats Domino en Hank Ballard. Toch zou hij in latere interviews Little Richard aanwijzen als zijn grote voorbeeld. Byrd en Brown richtten “the flames” op en zouden langzaam aan iets moois beginnen werken. Onder de naam “James Brown with the famous flames” brachten ze “Please Please Please” uit in 1956. Het nummer werd onmiddellijk een hit en de trein was vertrokken. De band raakte een gevestigde, doch minder opvallende waarde in het R&B landschap. Het waren platen als “live at the apollo 1962″, “Night Train” en “Out of side” die zorgden voor de typische James Brown sound. Smerige blazers, een ritmisch rappende Brown en enorme funky drumbeats worden het handelsmerk van de band en lagen aan de basis van wat we later funk zouden noemen. Brown kon als bandleider en songschrijver makkelijk de eenvoud van R&B muziek combineren met het complexe gegeven van jazz. Die gekke, wilde bijna neo-Afrikaanse muziek zou het handelsmerk worden voor duizenden bands die volgden.

Eens de sound er was, kwamen de hits vanzelf. Vanaf de mid-jaren 60 scoorde Brown de ene hit na de andere. Klassiekers als “Papa’s got a brand new bag”, “I got you” en “It’s a man’s world” werden soulfunderingen. De latere hit “funky drummer” zou één van de meeste gesampelde songs ooit worden. Live begint Brown vaak op het moment zelf zijn muzikanten tips te geven hoe ze moeten spelen. Hij zingt soms maar praat meer tijdens de nummers (Rap!). Toch verliet de ene muzikant na de andere de band. Niet dat Brown erop achteruit ging. Hij begon in de jaren 70 samen te werken met toen nog onbekende muzikanten als Bootsy Collins, Phelps Collins en Fred Wesley. De nieuwe achtergrondband zou “the JB’s” heten en onder andere “(Get up I feel like a)Sex Machine” schrijven. Hoewel het aantal hits in de 70′s minder in aantal zijn dan in de 60′s mogen we toch stellen dat platen als “The payback” en “Stoned to the bone” behoren tot zijn allerbeste platen.

Maar ook “the JB’s” waren ervaren muzikanten die hun lusten elders gingen botvieren en Brown zou op regelmatige basis andere muzikanten voor de band zoeken. Maar op dat moment hoefde de man al lang geen introductie meer. James Brown wàs op dat moment al de essentie van alles wat in de toekomst “black and beautiful” zou zijn. De hardst werkende man in show business, soul brother numer 1, the godfather of soul… elke naam die refereerde naar James Brown zou altijd een superlatief bevatten. Hij bleef samenwerken met muzikanten en performers waar hij in geloofde (Afrika Bambaata, Joss Stone etc…). Hij bleef altijd bij het standpunt om te spelen tot hij stierf. Zijn overvolle concertagenda tot augustus 2007 bewees dat dit ook effectief zijn plan was.

Dat het plotse overlijden van James Brown een schok voor de wereld én voor elke zichzelf respecterende muzikant was is niet verwonderlijk. Miljoenen mensen treuren op kerstdag en honderdduizenden jongeren gaan morgen het internet afschuimen op zoek naar de muziek van de man die ze nog niet hadden ontdekt. Het lichaam is dood, maar de soul gaat verder.

“Soul is a deep feeling and a committed feeling. Soul is something that stays with you despite the obstacles that are put in front of you. Soul is the real you. Soul is when you feel that God is watching over you, and if you make a mistake or do something willfully against somebody else, soul will make you realize that you’ve done something wrong. It makes you fear God more.” Aldus James Brown 1933 – 2006.

Mooi op tijd toegekomen kon ik me rustig in positie zetten om voor de eerste keer een optreden te zien van Silvester Anfang. Ik had al een aantal keer met hen gejamd, maar die bezetting werd intussen geruild voor een avontuur met Chainsaw Gutsfuck (later nog wel meer daarover), die andere funeral folk band. Het spijtige bij Silvester Anfang is dat sommige muzikanten zo goed als een heel optreden amper te horen zijn… maar dat maakt nu eenmaal deel uit van het hele funeral folk geheel. En ik moet toegeven dat ik nooit gewend was te horen hoe de band live-klonk. Wat er door de boxen kwam, waren alleszins 30 minuten vol heerlijk bezwerende klanken en een drummer die zijn glimlach door het boze gezicht moeilijk kon verbergen omdat hij voor de eerste maal op een bassdrum kon spelen!

Ik was heel benieuwd om R.O.T. te zien. Hoewel ik een aantal mensen van de band al in een paar andere projecten bezig zag, moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik nooit moeite gedaan heb dit project te checken. R.O.T. is meer sound-georiënteerd en rustiger dan ondermeer Dirk Freenoise (waar sommige leden in meespeelden). Veel mensen noemden het een lang intro, maar ik kon het wel hebben. Leuke improvisatie van een half uurtje waar quasi elke muzikant zijn plaats kende en alles zo vrij uitgebalanceerd naar buiten kwam. Een 4-jarig meisje dat blijkbaar op regelmatige basis meejamde zorge voor een aardig intermezzo zodat het nog wel leuk werd om naar te kijken.

Tijd voor Islaja. Ik heb iets met het mens. Tot 3 keer toe besliste ik haar ten huwelijk te vragen, maar iets in mijn geest is slimmer dan dat. Toch slaagt het mens er in me telkens opnieuw diep onder de indruk te laten zijn van haar zachte, lieve en toch zo dreigende stem. De stem van Islaja is de enige constante in al haar optredens en is waarschijnlijk ook de reden waarom ze in elk optreden wel ergens iets van haar “fonal”-karakter naar buiten kan brengen. Deze keer begon ze met een bassist en kwam er later een hele band bij. Ik spotte Sami (Es) tussendoor even op tamboerijn in een chaos dat nog het beste te vergelijken valt met Spontane psych-bands uit de 60′s. Van intiem en kwetsbaar tot opzwepend en wild… wat een climax! Ik blijf er trouwens altijd verbijsterd van staan hoe Islaja vaak oude songs gewoon recycleert tot splinternieuwe songs. Straf!

Ik hoop binnenkort de juiste woorden te vinden om de nieuwe Ignatz II cd te reviewen, maar eerlijk gezegd word ik er meestal gewoon stil van. Ignatz was dan ook het enige optreden op de bunker-avond dat mijn intussen in feeststemming geraakte geest stil en rustig kon houden. In een korte set speelde Bram Devens zijn intussen gekende futuristische Bluegrass Americana psychfolk, die toch altijd dat tikkeltje nieuwigheid bevat. Devens weet tegenwoordig te klinken als een oude gepijnigde bluesprofeet die zo uit een jaren 20-radio of een bakkelieten 78-toeren plaat kan komen. De Carter-family op de flyer werd me plots duidelijk. Het mag alleszins geweten zijn dat dit genialer wordt met de minuut en ik uitkijk naar elke move die Ignatz maakt.

Verwijs me naar de diepste regionen van de hel, laat mensleeuw gedaantes hun klauwen over mijn ingewanden strelen en masseer me met zipponaft en vuur… maar nooit in mijn leven had ik 1 noot van Jack Rose gehoord. Eerst dus maar even Dave Kraak op zijn systeem gaan werken… maar die wist me terecht te zeggen dat ik toch best eens zou luisteren. Wat een muzikant is me dit (Jack Rose dus)! 60 minuten hemels verlangende, hunkerende en van ontmoediging zuchtende gitaarklanken die van Bluegrass overgingen in Blues en toch op één of andere manier een psychedelische bijklank hadden. Een Roots Hendrix zonder het theatraal gedoe, een flamenco held zonder de pseudo-romantiek… hier zat gewoon een schijnbaar sympathieke jongeman die gitaar speelde. Maar ik kan me niet herinneren of ik ooit een gitarist live zag die zo oprecht en technisch sterk tegelijkertijd was.

Dat ik ooit karma zou krijgen omdat ik Jack Rose nog nooit beluisterde werd duidelijk toen ik nog tijdens het optreden moest hollen om mijn trein te halen, en die nog miste ook. Gelukkig raakte ik thuis… mét Ignatz cd, Jack Rose cd-r, R.O.T. LP, Ignatz Tape, Orphan Fairytale tape en de fantastische rijkunsten van Bart Sloow… de held der helden.

Foto’s: kindamuzik.net